Hoi lieve dagboek,
Vandaag wel heel erg veel bezig met mijn relatie. Ik ben juist vandaag heel erg in de positieve zin aan het kijken naar mijn relatie. Ik ben mij zelf juist heel erg aan het relatieveren als het gaat om mijn gevoels. En hoe ik die uit of dit juist nu wel zo verstandig is zo te uiten of dat dit juist heel anders zou moeten.
Ik weet dat ik mijn vriendin erg bedruk met overspoeling van mijn liefde naar haar toe. Toch begin ik mij zelf te vinden. Als we bellen dat is het wel 3 a 4 keer in die korte gesprek naar voren gekomen dat ik tegen haar heb gezegt Lief ik hou van je. Ja ik weet dat ze dat wel weet dat ik van haar hou. Maar aan de andere kan is de angst van als ik het niet zeg dat ze dan zou denken hou Danielle nog wel van mij?.
Ja ik weet dat mijn vriendin van mij houd. Toch moet ik dat ook gaan afleren. Ik moet haar de keel niet aldoor dicht knijpen met de overspoeling van mijn liefde en onzekerheden.
Ik hoop hier toch ook snel een goede weg in te vinden. Zo dat ook zij weer lucht krijgt en ruimte krijgt om ook weer voor mij te kunnen gaan. En dat ik voor haar er kan zijn.
Ik hoop gewoon weer dat we met elkaar kunnen praten en naar elkaar kunnen luisteren zonder dat er angst gevoels er een rol in mee spelen. Mijn vriendin zou niet bang moeten zijn om mij te zeggen waar ik mij in zou moeten verbeteren omdat ik dan weer in tranen zou uitbarsten. Nee dat moet ze niet.
Ik moet zelf ook niet bang zijn dat ik dingen misschien verkeerd zou bewoorden. Terwijl ik iets totaal anders zou bedoelen.
Mijn stap dat ik nu wil gaan zetten om juist eens niet meer te gaan zeggen "lief ik hou van je" Nee als ik haar nu weer bel wens ik haar gewoon een fijne nacht rust. En tot de volgende keer. En haar een kusje te geven. Ik wil nu niet meer gaan zeggen dat ik haar "mis", "dat ik haar niet meer kwijt wil" en dat ik "van haar hou". Dit kan ik nog beter af en toe eens even te tonen. Dan door steeds uit te spreken.
Groetjes Danielle. |